De speeltuin van Tiger

par Members Golf

Tiger Woods is verantwoordelijk voor heel wat mooie bladzijden tijdens de Masters. Zo is niemand zijn demonstratie uit 1997 vergeten. Flashback.

A ls er één toernooi is dat Tiger Woods in zijn hart draagt, dan zonder meer de Masters. De Amerikaanse kampioen won deze Major vier keer: in 1997,

2001, 2002 en 2005. Het is trouwens op de schit- terende Augusta national dat hij grotendeels zijn legendarische status uitbouwde.

Al vanaf prille leeftijd droomde Tiger ervan om ooit, op een dag, het legendarische ‘green jacket’ te mogen dragen dat de winnaar van de Masters elk jaar in ontvangst mag nemen. Daar maakte hij ook geen geheim van. Toen hij amper 14 was, praatte hij daar eerlijk over in een golfblad. Toen de journalist hem vroeg welk toernooi het hardst tot zijn verbeel- ding sprak, zei Tiger meteen: ‘De Masters. niet alleen omwille van het toernooi zelf, maar ook omwille van de clubpolitiek tegen kleurlingen. Als ik daar zou kun- nen winnen, dan zou dat gigantisch zijn!’

In zijn boek ‘The 1997 Masters: My Story’ laat Woods zich uit over de problemen die hij in heel wat clubs had ervaren. ‘Op een dag gaf mijn moeder mij geld zodat ik aan de bar van het clubhouse een frisdrank kon kopen, maar men weigerde gewoonweg om me te bedienen. In sommige vestiaires mocht ik me niet omkleden omdat mijn huid donkerder was dan die van de andere kinderen. Ik mocht er zelfs niet binnenstappen. Ik voelde dezelfde woede als mijn vader toen hij niet in bepaalde restaurants mocht eten of hij niet in dezelfde hotels mocht verblijven als zijn teamgenoten van het honkbalteam van het Kansas University. Hij had mij daar klaar voor gemaakt. Hij had mij daarvoor gewapend.’

Tiger Woods werd door zijn vader, een US Army- militair en een Vietnamveteraan, inderdaad van jongs af aan geprogrammeerd om te winnen. Earl Woods stimuleerde zijn zoon om zijn grenzen tel- kens opnieuw te verleggen, bij zoverre dat hij hem tijdens zijn trainingssessies de huid vol schold. De sneren van het type ‘Hoe voelt het om een negertje te zijn?’ en ‘Je bent echt waardeloos!’ waren dage- lijkse kost. Het was in zijn ogen de beste manier om hem te wapenen tegen de druk, hem een stalen zelfvertrouwen te bezorgen en haast bovenmense- lijk te doen worden.

Het meesterwerk van 1997

De Augusta national, een privéclub bij uitstek, was lange tijd verboden terrein voor zwarte golfers. In 1975 haalde de Afro-Amerikaan Lee Elder dan ook het nieuws omdat hij de eerste zwarte werd die de caddies uitgezonderd – er het heilige gras van de greens en de fairways had mogen betreden. Een voorbeeld dat Tiger zou volgen. En hoe! Zijn eerste titel blijft voor altijd in het geheugen gegrift. Het was een van de grootste momenten uit de golfgeschiedenis.

Flashback. April 1997. Tiger is 21 en nog maar enkele maanden prof. niettemin heeft hij al drie titels op zak. Specialisten bestempelen hem als een fenomeen. Maar niemand die een dergelijke demonstratie verwacht.

Het toernooi begint nochtans slecht voor de roo- kie die liefst 40 slagen nog heeft voor de eerste  9 holes (4 boven par). Catastrofaal. ‘Ik voelde de blikken op mijn rug. Sommigen hadden mij toen al begraven. Maar ik heb me niet laat kisten en ik ben me blijven concentreren’, zou hij later toegeven. Op de laatste 9 holes etaleert Woods dan zijn grote klasse. De ene birdie na de andere. Zo wordt het uiteindelijk een eerste kaart van 70 en die levert een mooie 4e plaats op in de tussenstand.

Daags daarop bij het ontbijt: Earl Woods moedigt zijn zoon aan om agressiever te spelen. Een boodschap die goed overkomt. Tiger heeft nu alle druk van zich afgeschud en vliegt over het parcours. Een ronde in 66 slagen brengt hem helemaal bovenaan het.